czerwiec 2026 – Anna Woźniakowska

ROYAL OPERA FESTIVAL – INAUGURACJA

28 czerwca 2026 Anna Woźniakowska 0

Ósma edycja Royal Opera Festival rozpoczęła się w sobotę 27 czerwca w sali Filharmonii prezentacją jednoaktowej opery Rossiniego zatytułowanej „Okazja czyni złodzieja”. Orkiestrę Filharmonii poprowadził Jacopo Brusa, włoski specjalista w dziedzinie opery, spektakl wyreżyserował (podobnie jak festiwalowe spektakle w ubiegłych [ Czytaj dalej… ]

POTĘPIENIE FAUSTA

13 czerwca 2026 Anna Woźniakowska 0

Filharmonia im. K.Szymanowskiego w piątek oficjalnie zakończyła 81. sezon artystyczny. Uczyniła to spektakularnie – prezentacją „Potępienia Fausta” Hectora Berlioza. Ta „kantata dramatyczna” – jak ostatecznie nazwał swą kompozycje twórca (wcześniej mówił o „operze koncertowej” i „legendzie dramatycznej”) – napisana do [ Czytaj dalej… ]

Pamięć ludzka jest zawodna, doświadczenie muzyczne – jednostkowe i ulotne. Jak je zatrzymać? Nie da się zwerbalizować wywołanych muzyką wzruszeń, ale kilka zdań zanotowanych po koncercie pozwala przynajmniej zdokumentować ich zaistnienie. Czasem te notatki wywołują oddźwięk, odezwie się ktoś, kto podobnie zareagował na słuchaną muzykę. Rodzi się wtedy poczucie wspólnoty. Czasem rozlegnie się głos przeciwny i wtedy trzeba przeanalizować swoje wrażenia.  
Nie bez znaczenia jest także prosty zapis kronikarski – co, gdzie, kiedy... Może kiedyś przyda się do uzupełnienia kreślonego przez kogoś obrazu naszego życia muzycznego?

SEMIRAMIDA

Gioachino Rossini kojarzy się nam przede wszystkim z operami buffa, bo one najczęściej pojawiają się w naszych teatrach muzycznych. Znacznie rzadziej mamy kontakt z jego operami seria. W minioną niedzielę w ramach Royal Opera Festival mogliśmy uczestniczyć w koncertowej prezentacji jego „Semiramidy” określonej przez kompozytora mianem „melodrama tragico”. Libretto opracowane na podstawie tragedii Voltera pod tym samym tytułem opowiada o królowej Babilonu (w tej roli Diana Haller – sopran) która przed laty w zmowie z ówczesnym kochankiem, księciem Assurem (Mark Kurmanbayew – bas), otruła męża, króla Ninasa, a teraz zapałała uczuciem do młodego wodza Arsace (Marina Viotti – mezzosopran), postanowiła poślubić go i uczynić królem. Arsace kocha księżniczkę Azemę (Ilaria Monteverdi – sopran), o której marzą też dążący do korony Assur i hinduski książę Idrene (Patrick Kabongo). Gdy Semiramis chce ogłosić ludowi swe postanowienie, w uroczystość włączają się siły nadprzyrodzone. Duch króla Ninasa (Patryk Wyborski – bas) domaga się pomszczenia. Od kapłana Oroesa (Nathanaël Tavernier – bas) Arsace dowiaduje się że jest synem otrutego króla i dostaje miecz którym ma dokonać zemsty. Chce zabić Assura, ale ocalić matkę. Los chce inaczej, w ciemności nocy jego cios spada na Semiramis. Assur zostaje aresztowany, a Arsace jako przyszły król wkracza do pałacu. To libretto Rossini w ciągu trzydziestu trzech dni oprawił muzyką po prostu piękną, porywającą w partii orkiestry muzycznymi pomysłami (np. kapitalny motyw czterech rogów), mieniącą się barwami i nastrojami. Brawurowe arie i sceny zbiorowe porywają wirtuozerią. Nie brak wręcz romantycznej liryki (vide duet Arsace i Semiramis w II akcie), wybornej sceny obłędu i ciekawych partii chóralnych. Partytura „Semiramidy” dobrze świadczy o sile talentu Rossiniego i jego mistrzostwie warsztatowym. Mistrzów też trzeba, by należycie oddać jej urok. W niedzielę orkiestrę i chór Filharmonii im. K. Szymanowskiego (przygotowanie chóru Agnieszka Ignaszewska-Magiera) oraz solistów poprowadził Andriy Yurkevych, dyrygent wytrawny. Nadał obszernemu dziełu (blisko cztery godziny muzyki) odpowiednie tempo, bardzo dobrze współpracował z solistami. Na pochwały zasłużyli artyści Filharmonii. Orkiestra i chór są w bardzo dobrej formie. Ensemble solistów był bez zarzutu. To było prawdziwe belcanto. Może tylko wolałabym u śpiewających pań mniej ostre „góry”. W sumie kto nie był, niech żałuje.
ROYAL OPERA FESTIVAL – INAUGURACJA

Ósma edycja Royal Opera Festival rozpoczęła się w sobotę 27 czerwca w sali Filharmonii prezentacją jednoaktowej opery Rossiniego zatytułowanej „Okazja czyni złodzieja”. Orkiestrę Filharmonii poprowadził Jacopo Brusa, włoski specjalista w dziedzinie opery, spektakl wyreżyserował (podobnie jak festiwalowe spektakle w ubiegłych latach) Jochen Schönleber, dyrektor artystyczny festiwalu Rossini in Wildbad, partnera krakowskiej imprezy. Kostiumy zaprojektowała Eleonora Calabro. W partiach solowych wystąpili (z jednym wyjątkiem) młodzi śpiewacy, włoscy lub we Włoszech wykształceni. Dzieło dwudziestoletniego Rossiniego jest typową operą buffa napisaną do libretta błahego, pełnego wręcz nieprawdopodobnych zdarzeń. Narzeczeni (Conte Alberto i Berenice) nigdy się nie widzieli, w czasie burzy w gospodzie następuje zamiana walizek, co owocuje kradzieżą tożsamości jednego z dwóch bohaterów (Parmenione kradnie tożsamość Alberta). Z kolei dwie bohaterki (Berenice i jej służąca) zamieniają się rolami, by incognito oglądnąć przybywającego z wizytą narzeczonego. Nikt więc nie wie, kto jest kim, jedynie Martino, służący Parmeniona zna prawdę i w końcu ją wyjawia wujowi Bereniki, Euzebiuszowi. Ale i tak musi minąć nieco czasu, by sprawa ostatecznie się wyjaśniła. Ten czas potrzebny był Rossiniemu do napisania muzyki melodyjnej, wdzięcznej, skrzącej się muzycznymi pomysłami (szczególnie w ensemblach), na pozór prostej, ale wcale nie łatwej dla wykonawców. By zachwycić, ta jednoaktówka wymaga świetnego warsztatu wokalnego, pięknego belcanta oraz idealnej współpracy z orkiestrą. To musi być po prostu muzyczny filigran dopracowany pod każdym względem. W sobotę niestety tego dopracowania zabrakło i we współpracy dyrygenta ze śpiewakami, którzy nie zawsze nadążali (szczególnie w pierwszych scenach) za orkiestrą (dobrze brzmiącą), i w wykończeniu scenicznych gagów które zbyt często przypominały po prostu zamieszanie. Sądzę, że to efekt za małej liczby prób, i że w Wildbad spektakl będzie precyzyjniejszy. Z przyjemnością słuchałam wykonawców partii solowych, choć młodym artystom do pięknego belcanta nieco jeszcze brakuje. Świetny był Giovanni Accardi (baryton) jako Martino, pięknie brzmiały liryczne duety Ilarii Monteverdi (Berenice – sopran) i Davida Zaccheriniego (Conte Alberto – tenor). Dobrą i wokalnie, i scenicznie postać fertycznej służącej Ernestiny stworzyła Gaja Vittoria Pellizzari (moezzosopran). Ciekawy był Timoteo Bene (tenor) jako Don Eusebio. Odpowiedzialnej roli Don Parmenione, czarnego charakteru, podjął się Filippo Morace (bas-baryton), śpiewak już dojrzały, występujący od lat na renomowanych europejskich scenach. Gdyby nie wspomniane niedopracowanie spektaklu, byłby w tej roli wyśmienity.
POTĘPIENIE FAUSTA

Filharmonia im. K.Szymanowskiego w piątek oficjalnie zakończyła 81. sezon artystyczny. Uczyniła to spektakularnie – prezentacją „Potępienia Fausta” Hectora Berlioza. Ta „kantata dramatyczna” – jak ostatecznie nazwał swą kompozycje twórca (wcześniej mówił o „operze koncertowej” i „legendzie dramatycznej”) – napisana do libretta Gérarda de Nerval i Almire’a Gandonnière wykorzystującego wątki dramatu Goethego stawia bardzo wysokie wymagania wykonawcom. Dlatego rzadko pojawia się na naszych estradach i scenach operowych. Tak – dzieło Berlioza wprost prosi się o scenę i niejednokrotnie tam gościło, choćby w warszawskim Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. W miniony piątek „Potępienie Fausta” zaprezentowały zespoły Filharmonii: orkiestra, chór mieszany (przygotowanie Janusz Wierzgacz), chór chłopięcy i dziewczęcy (przygotowanie Lidia Matynian) oraz dziecięcy chór ukraiński (przygotowanie Olena Yatskulynets) pod dyrekcją Michała Klauzy, dyrektora artystycznego instytucji. Wybornymi wykonawcami partii solowych byli: Łukasz Załęski (tenor) – Faust, Magdalena Pluta (sopran) – Małgorzata, Michał Partyka (baryton) – Mefistofeles i Dariusz Machej (bas) – Brander. Można śmiało powiedzieć że ta prezentacja była od pierwszego po ostatni dźwięk wspaniałą kreacją artystyczną. Michał Klauza podkreślił dramatyzm dzieła, zachowując zarazem jego przejrzystość. Ukazał całe mistrzostwo partytury Berlioza mogącej zadziwiać bogactwem pomysłów instrumentacyjnych, olbrzymią paletą barw, zaskakującą chwilami harmonią. Berlioz nie należał dotąd do moich ulubionych kompozytorów. Po wysłuchaniu piątkowego „Potępienia Fausta” chyba będę weryfikować me podejście do francuskiego romantyka. Ten spektakularny finał zwieńczył sezon który dal melomanom mnóstwo wspaniałych wzruszeń artystycznych. W czasie środowej konferencji prasowej zapoznano obecnych z garścią liczb. Wynika z nich, że we wszelkich nurtach swej działalności (koncertowej, edukacyjnej, popularyzatorskiej) Filharmonia jest niemal stale obecna w życiu nie tylko Krakowa ale i całej Małopolski. Także ten piątkowo-sobotni finał sezonu jest umowny. Muzyka nie zamilknie. Muzycy Filharmonii będą w Krakowie koncertować do 31 sierpnia. Melomani na to czekają. A we wrześniu zacznie się nowy sezon.