2026 – Anna Woźniakowska

WIECZÓR KOLĘD

11 stycznia 2026 Anna Woźniakowska 0

Początek roku a więc czas kolędowy. Śpiewom bożonarodzeniowym poświęcony był piątkowy koncert Filharmonii Krakowskiej. Słuchaliśmy znanych, powszechnie śpiewanych kolęd w różnych opracowaniach, ale też nowych, interesujących utworów Mikołaja Blajdy o podobnej tematyce napisanych do wierszy polskich poetów, a także związanych [ Czytaj dalej… ]

NA ROZPOCZĘCIE ROKU

2 stycznia 2026 Anna Woźniakowska 0

Filharmonia powitała tradycyjnie Nowy Rok muzyką. Melomani mogą tym razem uczestniczyć w pięciu koncertach, nie tylko na przełomie roku ale i w pierwsze dni stycznia z niedzielą włącznie. I dobrze, bo jest czego posłuchać. Byłam na noworocznym koncercie i dobrze [ Czytaj dalej… ]

Pamięć ludzka jest zawodna, doświadczenie muzyczne – jednostkowe i ulotne. Jak je zatrzymać? Nie da się zwerbalizować wywołanych muzyką wzruszeń, ale kilka zdań zanotowanych po koncercie pozwala przynajmniej zdokumentować ich zaistnienie. Czasem te notatki wywołują oddźwięk, odezwie się ktoś, kto podobnie zareagował na słuchaną muzykę. Rodzi się wtedy poczucie wspólnoty. Czasem rozlegnie się głos przeciwny i wtedy trzeba przeanalizować swoje wrażenia.  
Nie bez znaczenia jest także prosty zapis kronikarski – co, gdzie, kiedy... Może kiedyś przyda się do uzupełnienia kreślonego przez kogoś obrazu naszego życia muzycznego?

WIECZÓR KOLĘD

Początek roku a więc czas kolędowy. Śpiewom bożonarodzeniowym poświęcony był piątkowy koncert Filharmonii Krakowskiej. Słuchaliśmy znanych, powszechnie śpiewanych kolęd w różnych opracowaniach, ale też nowych, interesujących utworów Mikołaja Blajdy o podobnej tematyce napisanych do wierszy polskich poetów, a także związanych z Bożym Narodzeniem śpiewów dawnych epok i różnych nacji. Było nastrojowo, ciepło, wręcz domowo. Ten wieczór, obok obcowania z piękną muzyką w dobrym wykonaniu, miał jeszcze inne walory. Był dowodem na to jak ważnym czynnikiem wspólnotowym jest śpiew chóralny i jak bardzo jest on potrzebny w dzisiejszych czasach. Bo powiedzieć trzeba, że wykonawcy tego koncertu byli nietypowi. Tym razem nie słuchaliśmy etatowego filharmonicznego chóru. Na estradzie wystąpiły zespoły działające przy Filharmonii: Chór Chłopięcy prowadzony przez Krzysztofa Michałka czyli śpiewające maluchy (przy fortepianie Julia Michałek), nieco starszy Chór Chłopięcy i Dziewczęcy pod dyrekcją Lidii Matynian z niewielkim zespołem instrumentalnym (Magdalena Żak de Carvalho – fortepian, Gabriela Prokocka-Danial – skrzypce, Agata Sanchez Martos – wiolonczela, Tomasz Arnold – instrumenty perkusyjne), Ukraiński Chór Dziecięcy pod kierunkiem Oleny Yatskulynnets (także w dwóch grupach – młodszej i starszej) również z towarzyszeniem instrumentalnym (Julia Iruchenko-Sozanska – fortepian, wymienione już skrzypaczka i wiolonczelistka, Marek Ulański – altówka) i Chór Społeczny czyli dorośli amatorzy pod dyrekcją Marcina Wróbla którym towarzyszyła orkiestra smyczkowa. W sumie blisko trzystu śpiewających i to śpiewających niezależnie od wieku z olbrzymim zaangażowaniem, z radością, muzykalnie, pięknym dźwiękiem, wyrównaną emisją… Ile musieli poświęcić czasu by osiągnąć taki efekt artystyczny! W dzisiejszych zabieganych, zindywidualizowanych czasach wydaje się to zadziwiające, a przecież najlepiej oddaje ludzką potrzebę wspólnotowości. Każda z czterech prezentacji miała inny temat. Mieliśmy więc „Kolędę najmłodszych”, „O Świętach śpiewajmy” (to utwory M. Blajdy), „Radość Bożego Narodzenia” zawierającą śpiewy, także ukraińskie, od XII w. po współczesność, oraz „Cichą noc” czyli tradycyjne kolędy z ciekawym opracowaniu Macieja Małeckiego. Nie będę oceniać poszczególnych chórów bo wszystkie zasługują na pochwałę. Entuzjazm słuchaczy wzbudził Ukraiński Chór Dziecięcy nie tylko ciekawym repertuarem i pięknym śpiewem (jakież to mocne głosy!) ale i aranżacją całej prezentacji. Nic więc dziwnego że brawom nie było końca. Okres kolędowy kończy się 2 lutego. Może warto pomyśleć o powtórzeniu tego koncertu?
NA ROZPOCZĘCIE ROKU

Filharmonia powitała tradycyjnie Nowy Rok muzyką. Melomani mogą tym razem uczestniczyć w pięciu koncertach, nie tylko na przełomie roku ale i w pierwsze dni stycznia z niedzielą włącznie. I dobrze, bo jest czego posłuchać. Byłam na noworocznym koncercie i dobrze się bawiłam. Prowadzący orkiestrę (także zapowiadający poszczególne utwory) Sławomir Chrzanowski kierujący na co dzień Filharmonią Zabrzańską jest dyrygentem doświadczonym. Walce, polki, oraz fragmenty znanych operetek Straussów, Kalmana, Lehara, Waldteufla, a także „Danzon” nr 2 Márqueza i toast z I aktu „Traviaty” Verdiego zabrzmiały pod jego batutą z należytym blaskiem i lekkością. Na jedno tylko muszę pogrymasić. Chwilami orkiestra (siedząca przecież na estradzie a nie w teatralnym kanale) była zbyt głośna i nie pozwalała cieszyć się pięknymi głosami solistów śpiewającymi arie i duety. A śpiewali z nią: Katarzyna Guran – sopran i Albert Mimeti – tenor. Obdarzoną pięknym, dobrze prowadzonym głosem Katarzynę Guran znamy dobrze w Krakowie bo związana z filharmonicznym chórem często wykonuje partie solowe, najczęściej poważne. Tym razem oprócz interesującego śpiewu wykazała duży temperament i poczucie humoru. Albert Mimeti zapisał mi się dobrze w pamięci w czasie Międzynarodowego Konkursu Sztuki Wokalnej im. A. Sari w 2017 roku. Przez osiem lat, które spędził na intensywnej pracy na scenach w kraju i poza granicami, wspaniale się rozwinął. Tym razem śpiewał w Krakowie chyba po raz pierwszy. Mam nadzieję że wkrótce znów go usłyszymy. Warto! Ubarwieniem koncertu były tancerki i tancerze z Zespołu Pieśni i Tańca UJ Słowianki prezentujący się w choreografiach Anny Gryszun. Po prostu młodość i wdzięk!
DZIADEK DO ORZECHÓW

W piątek w filharmonicznej sali działa się magia. Fruwały śnieżynki, ogniste Hiszpanki tańczyły flamenco, ożyły chińskie figurki, nie zabrakło ognistego trepaka. Także muzyka była nieco inna niż zazwyczaj, bo przerywana brawami kwitującymi udane solówki jazzowe. A wszystko za sprawą Piotra Czajkowskiego i jego „Dziadka do orzechów”. Michał Klauza prowadzący ten muzyczny wieczór w pierwszej jego części zaprezentował czternaście fragmentów oryginalnej muzyki Czajkowskiego napisanej do baletu Petipy i Wsiewołożskiego. Zabrzmiały: Uwertura, Marsz, Scena i Taniec Dziadka, Scena Klary z Dziadkiem do orzechów, Bitwa myszy z żołnierzami Dziadka, Wśród gałęzi choinki, Walc śnieżynek, Taniec arabski, Taniec chiński, Taniec pastuszków, Taniec hiszpański, Taniec wieszczki cukrowej, Trepak i Walc kwiatów. Dyrygent z orkiestrą bardzo dobrze zróżnicowali charakter poszczególnych elementów baletu, podkreślili elegancję i wdzięk muzyki Czajkowskiego. Ale licznie zgromadzeni w filharmonicznej sali nie tylko słuchali. Oglądali też tancerki z Zespołu Pieśni i Tańca UJ „Słowianki” (przygotowanie Anna Gryszun) i Zespół Tańca Artystycznego „Miniatury” z Centrum Kultury w Krynicy-Zdroju (przygotowanie Władysław Szlęk i Honorata Barańska) które z ogromnym zaangażowaniem wcielały się w postaci baletu. W tej części koncertu udział wziął także Chór Chłopięcy i Dziewczęcy Filharmonii Krakowskiej (przygotowanie Lidia Matynian). Ten „Dziadek do orzechów” był więc wieloaspektowy. Po przerwie pozostaliśmy nadal w kręgu Czajkowskiego i jego baletu, ale muzyka do „Dziadka do orzechów” brzmiała zupełnie inaczej. W 1960 roku Duke Ellington i jego współpracownik Billy Strayhorn opracowali dla zespołu Ellingtona jazzową wersję suity z „Dziadka do orzechów” uwiecznioną na płycie przez wytwórnię Columbia Records. Już w naszych czasach Jeff Tyzik dołożył do tej jazzowej wersji smyczki. I właśnie w tej postaci mogliśmy w piątek podziwiać wyczucie swingu filharmoników krakowskich, którzy udowodnili że są po prostu wszechstronni.