maj 2026 – Anna Woźniakowska

No Image

WIEDEŃSKA KREW

25 maja 2026 Anna Woźniakowska 0

Nazwisko Giorgio Madii na afiszu gwarantuje przede wszystkim spektakl roztańczony i piękny wizualnie. I taka właśnie jest nowa inscenizacja „Wiedeńskiej krwi” Johanna Straussa – syna w Operze Krakowskiej przygotowana przez włoskiego reżysera i choreografa. Jego dziełem jest także reżyseria świateł [ Czytaj dalej… ]

No Image

MUZYKA PÓŁNOCY

24 maja 2026 Anna Woźniakowska 0

W piątek w pełnej słuchaczy filharmonicznej sali po wybrzmieniu ostatniego dźwięku „Pieśni Solveigi” z „Peer Gynta” Edvarda Griega zapanowała idealna cisza. Byliśmy jak zaczarowani i chcieliśmy by ten czar trwał jak najdłużej. Dopiero potem rozległy się burzliwe i długotrwałe oklaski. [ Czytaj dalej… ]

No Image

MIĘDZY WSCHODEM A ZACHODEM

11 maja 2026 Anna Woźniakowska 0

W 1980 roku Stanisław Gałoński powołał do życia męski zespół wokalny Królewskich Rorantystów by kultywować pamięć o działającej przez wieki w Katedrze Wawelskiej grupie wokalnej uświetniającej odprawiany w niej obrządek, oraz o kompozytorach z nią związanych. Po latach kierowanie Królewskimi [ Czytaj dalej… ]

No Image

WARS, WEINBERG, BERNSTEIN

9 maja 2026 Anna Woźniakowska 0

Henryk Wars znany jest przede wszystkim jako twórca piosenek kabaretowych i muzyki filmowej. W piątek w sali Filharmonii dzięki filharmonicznej orkiestrze pod dyrekcją Michała Klauzy poznałam Warsa – symfonika. Koncert w ramach Festiwalu 4 Kultur przyniósł dwa jego utwory napisane [ Czytaj dalej… ]

Pamięć ludzka jest zawodna, doświadczenie muzyczne – jednostkowe i ulotne. Jak je zatrzymać? Nie da się zwerbalizować wywołanych muzyką wzruszeń, ale kilka zdań zanotowanych po koncercie pozwala przynajmniej zdokumentować ich zaistnienie. Czasem te notatki wywołują oddźwięk, odezwie się ktoś, kto podobnie zareagował na słuchaną muzykę. Rodzi się wtedy poczucie wspólnoty. Czasem rozlegnie się głos przeciwny i wtedy trzeba przeanalizować swoje wrażenia.  
Nie bez znaczenia jest także prosty zapis kronikarski – co, gdzie, kiedy... Może kiedyś przyda się do uzupełnienia kreślonego przez kogoś obrazu naszego życia muzycznego?

WIEDEŃSKA KREW

Nazwisko Giorgio Madii na afiszu gwarantuje przede wszystkim spektakl roztańczony i piękny wizualnie. I taka właśnie jest nowa inscenizacja „Wiedeńskiej krwi” Johanna Straussa – syna w Operze Krakowskiej przygotowana przez włoskiego reżysera i choreografa. Jego dziełem jest także reżyseria świateł które podkreślają lawendowy urok kostiumów i dekoracji przygotowanych przez Maarję Meeru z Estonii. Jednak ze zdziwieniem przeczytałam w drukowanym programie że Giorgio Madia jest także autorem libretta, bo nie zauważyłam jakichś odchyleń od akcji scenicznej skonstruowanej niegdyś przez Victora Léona i Leo Steina. Być może nieco uwspółcześnił napisane przez nich dialogi, ale brak nazwisk rzeczywistych twórców intrygi którą śledzimy na scenie jest chyba uchybieniem. Drobny błąd, tym razem historyczny, znalazł się też w prologu. Fryderyk Wilhelm III był królem Prus, nie cesarzem. Cesarstwo (Niemiec) na ziemiach pruskich pojawia się dopiero za czasów Bismarcka, a więc kilkadziesiąt lat po Kongresie Wiedeńskim. To tyle narzekania – na razie. „Wiedeńska krew” w Operze Krakowskiej cieszy więc oko. Melodie Straussa pod czujną ręką Jacka Bonieckiego, który spektakl przygotował muzycznie i poprowadził, cieszą ucho tym bardziej, że wszyscy wykonawcy, a więc orkiestra, chór przygotowany przez Andrzeja Korzeniowskiego i Joannę Wójtowicz oraz soliści pięknie wywiązują się ze swych zadań. Byłam na spektaklu w niedzielę 24 maja i bardzo podobała mi się Karin Wiktor-Kałucka jako hrabina Gabriela śpiewająca z wielką kulturą i dowcipnie rysująca kreowaną postać. W jej męża, hrabiego Zedlau wcielił się udanie Adam Sobierajski. Jego kochanką, tancerką Franzi była Karolina Wieczorek, niezła aktorsko, ale nieco drażnił jej ostry sopran. W roli księcia – ambasadora zobaczyliśmy Michała Kutnika, którego zmysł komiczny dobrze jest nam znany. Nie wiedziałam natomiast, że Wołodymyr Pankiw kreujący ojca Franzi tak dobrze czuje się w rolach komicznych. Trzecią parą protagonistów stanowili: Jarosław Bielecki jako służący Josef i Paula Maciołek jako jego ukochana szwaczka Pepi. Byli dowcipni, rozśpiewani i roztańczeni (Paula Maciołek nawet na pointach). Oglądało się ich i słuchało z prawdziwą przyjemnością. W pomniejszych rolach wystąpili: Sebastian Marszałowicz – Prolog i Bitowski, Joanna Rakoczy – służąca Anna, Rafał Pawłowski – Fiakier i Dariusz Palonek – Oberżysta. Tak więc nowa inscenizacja „Wiedeńskiej krwi” w Operze Krakowskiej mogłaby być sukcesem. I będzie, jeśli spektakl nabierze tempa. Bo z tym na razie kiepsko.
MUZYKA PÓŁNOCY

W piątek w pełnej słuchaczy filharmonicznej sali po wybrzmieniu ostatniego dźwięku „Pieśni Solveigi” z „Peer Gynta” Edvarda Griega zapanowała idealna cisza. Byliśmy jak zaczarowani i chcieliśmy by ten czar trwał jak najdłużej. Dopiero potem rozległy się burzliwe i długotrwałe oklaski. „Pieśń Solveigi” kończyła w piątek koncert filharmonicznej orkiestry pod dyrekcją Łukasza Borowicza. I gościnny dyrygent naszej Filharmonii tym razem niemal cały koncert poświęcił muzyce „Chopina Północy”. W drugiej części wieczoru poprowadził obie suity z „Peer Gynta” (op. 46 i op. 55) wspaniale różnicując nie tylko nastrój i tempa poszczególnych obrazów, lecz przede wszystkim ich kolor. To było prawdziwe malarstwo muzyczne! Wcześniej słuchaliśmy Koncertu fortepianowego a-moll op. 16 Edvarda Griega. Partię solową interpretowała Aleksandra Świgut. To wielka indywidualistka niejednokrotnie znacznie odbiegająca w swych interpretacjach od przyjętych reguł. Przyznam się, nie zawsze mi z nią po drodze. Ale Koncert a-moll w jej wykonaniu okazał się majstersztykiem, muzyką pełną późnoromantycznej emocji, barwną, płynącą swobodnie, czasem bardzo swobodnie, co nie ułatwiało dyrygentowi towarzyszenia jej z orkiestrą. Ale Łukasz Borowicz (patrzący w piątek bardziej na klawiaturę niż na orkiestrę) był z nią jednością. Wspólnie stworzyli piękną kreację. A na bis artystka najpierw zaprezentowała groźną w wyrazie interpretację fragmentu „Peer Gynta” czyli „W grocie Króla Gór”, a potem urzekła słuchaczy delikatnością i księżycowym nastrojem w „Nokturnie” Griega. Piątkowy wieczór Łukasz Borowicz rozpoczął „Finlandią” Jeana Sibeliusa. To muzyka pisana do żywego obrazu a więc programowa, opisująca walkę Finlandii z zagrażającymi jej złymi mocami. To nieco inny Sibelius niż zazwyczaj, zwięzły, energetyczny i niesłychanie barwny. Tak, ten wieczór pod batutą Łukasza Borowicza urzekał przede wszystkim barwami orkiestry. Ile można wyczytać nowego z, wydawałoby się, dobrze znanych partytur!
MIĘDZY WSCHODEM A ZACHODEM

W 1980 roku Stanisław Gałoński powołał do życia męski zespół wokalny Królewskich Rorantystów by kultywować pamięć o działającej przez wieki w Katedrze Wawelskiej grupie wokalnej uświetniającej odprawiany w niej obrządek, oraz o kompozytorach z nią związanych. Po latach kierowanie Królewskimi Rorantystami przekazał Stanisławowi Krawczyńskiemu. Nagła śmierć zasłużonego dla kultury muzycznej Krakowa dyrygenta w lutym tego roku sprawiła, że w niedzielę koncert zespołu w sali Filharmonii poprowadził znany krakowski chórmistrz i śpiewak Piotr Piwko niejednokrotnie już wcześniej pracujący z Rorantystami. Koncert odbył się w ramach Festiwalu 4 Tradycji, a w jego programie zestawiono muzykę religijną obrządków: rzymskokatolickiego i prawosławnego. A że maj jest miesiącem „Maryjnym”, słuchaliśmy śpiewów poświęconych Matce Bożej. Pierwszą część koncertu wypełniły utwory Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego oraz śpiewy chorałowe. Drugą – tradycyjne śpiewy cerkiewne zachowane m.in. w Ławrach: Kijowsko-Peczerskiej i Poczajowskiej, opracowane przez Wiesława Trzpisa, oraz osiemnastowieczne kompozycje Teodoryna Czekałowskiego i Dmytra Bortnianskiego. Dzięki sztuce wokalnej Królewskich Rorantystów i ich muzycznego kierownika zanurzyliśmy się w dwa różne światy emocji i ekspresji. Surowość chorału gregoriańskiego i kunsztowna polifonia Gorczyckiego pozwalająca muzyce swobodnie płynąć wyraźnie kontrastowały z niemal ekstatyczną ekspresją muzyki cerkiewnej. Zespół brzmiał jak jeden instrument, szczególnie w motetach Gorczyckiego. Urzekały miękkie piana, dramatyczne kulminacje nigdy nie były forsowane. Zaprezentowana paleta barw i dynamiki godna była pochwały. Ale najważniejsza było głębokie zaangażowanie emocjonalne śpiewaków sprawiające że muzyka sprzed wieków była żywa, wciągająca słuchaczy w świat bliski metafizyce. Na koncercie był obecny założyciel zespołu Stanisław Gałoński, który przed kilkoma dniami ukończył 96 lat. Królewscy Rorantyści zadedykowali mu ostatni bis, maryjną pieśń „Chwalcie łąki umajone” w jego opracowaniu. Przed kilkoma laty tą właśnie pieśnią żegnał się jako dyrygent z zespołem.

Copyright © 2026 | WordPress Theme by MH Themes