Recenzje – Strona 2 – Anna Woźniakowska

W NOWY ROK Z SINFONIETTĄ

19 stycznia 2026 Anna Woźniakowska 0

W niedzielę Sinfonietta Cracovia zaprosiła melomanów na niezwykły Koncert Noworoczny. Zazwyczaj repertuar takiego wieczoru budowany jest według reguły: melodyjnie, łatwo, przyjemnie. Tym razem brytyjski dyrygent lee Reynolds kierujący tym koncertem zaproponował muzykę zmuszającą do myślenia. Na szczęście melomani wiedzący z [ Czytaj dalej… ]

NA ZIMOWE SMUTKI

18 stycznia 2026 Anna Woźniakowska 0

Na pytanie, jaka muzyka najlepiej łagodzi zimowe smutki i przywraca radość istnienia, po piątkowym koncercie Filharmonii Krakowskiej odpowiem: Mozart i Orff. Wychodziliśmy z filharmonicznej sali pełni energii i entuzjazmu. I te uczucia długo nam towarzyszyły. Wydaje się że program piątkowego [ Czytaj dalej… ]

WIECZÓR KOLĘD

11 stycznia 2026 Anna Woźniakowska 0

Początek roku a więc czas kolędowy. Śpiewom bożonarodzeniowym poświęcony był piątkowy koncert Filharmonii Krakowskiej. Słuchaliśmy znanych, powszechnie śpiewanych kolęd w różnych opracowaniach, ale też nowych, interesujących utworów Mikołaja Blajdy o podobnej tematyce napisanych do wierszy polskich poetów, a także związanych [ Czytaj dalej… ]

NA ROZPOCZĘCIE ROKU

2 stycznia 2026 Anna Woźniakowska 0

Filharmonia powitała tradycyjnie Nowy Rok muzyką. Melomani mogą tym razem uczestniczyć w pięciu koncertach, nie tylko na przełomie roku ale i w pierwsze dni stycznia z niedzielą włącznie. I dobrze, bo jest czego posłuchać. Byłam na noworocznym koncercie i dobrze [ Czytaj dalej… ]

DZIADEK DO ORZECHÓW

20 grudnia 2025 Anna Woźniakowska 0

W piątek w filharmonicznej sali działa się magia. Fruwały śnieżynki, ogniste Hiszpanki tańczyły flamenco, ożyły chińskie figurki, nie zabrakło ognistego trepaka. Także muzyka była nieco inna niż zazwyczaj, bo przerywana brawami kwitującymi udane solówki jazzowe. A wszystko za sprawą Piotra [ Czytaj dalej… ]

MŁODZI MUZYCY

18 grudnia 2025 Anna Woźniakowska 0

Każdy koncert Orkiestry Symfonicznej Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie jest interesujący, ba, często porywający. Porywa przede wszystkim zapał z jakim młodzi muzycy podchodzą do swoich zadań oraz radość muzykowania jaka podczas koncertu płynie z estrady. Ten zapał i [ Czytaj dalej… ]

Pamięć ludzka jest zawodna, doświadczenie muzyczne – jednostkowe i ulotne. Jak je zatrzymać? Nie da się zwerbalizować wywołanych muzyką wzruszeń, ale kilka zdań zanotowanych po koncercie pozwala przynajmniej zdokumentować ich zaistnienie. Czasem te notatki wywołują oddźwięk, odezwie się ktoś, kto podobnie zareagował na słuchaną muzykę. Rodzi się wtedy poczucie wspólnoty. Czasem rozlegnie się głos przeciwny i wtedy trzeba przeanalizować swoje wrażenia.  
Nie bez znaczenia jest także prosty zapis kronikarski – co, gdzie, kiedy... Może kiedyś przyda się do uzupełnienia kreślonego przez kogoś obrazu naszego życia muzycznego?

MUZYCZNE WALENTYNKI

„Gdzie mieszka miłość?” To pytanie z czardasza śpiewanego przez hrabinę Maricę było tytułem koncertu walentynkowego który w niedzielne popołudnie zgromadził tłum w sali Opery Krakowskiej. Scenariusz i reżyseria koncertu były dziełem Wojciecha Graniczewskiego. Uroczą scenografię i kostiumy przygotowała Bożena Pędziwiatr, choreografię – Wioletta Maciejewska. Ten czardasz w interpretacji Pauli Maciołek, której towarzyszył wspomniany balet, operowy chór (przygotowanie Andrzej Korzeniowski) i orkiestra pod dyrekcją Jacka Bonieckiego. A potem słuchaliśmy arii i duetów z operetek i musicali Abrahama, Kalmana, Lehara, Loewe’go, Previna i Straussa, oczywiście dotyczących miłości w różnych aspektach. Śpiewali, oprócz Pauli Maciołek: Małgorzata Barylak, Zuzanna Caban, Monika Korybalska, Katarzyna Oleś-Blacha, Jarosław Bielecki, Krzysztof Kozarek, Michał Kutnik i Sebastian Marszałowicz. Piękne melodie w dobrej interpretacji cieszyły ucho. Było też i na co popatrzeć (najbardziej podobało mi się piękne, silne drzewo obwieszone pulsującymi czerwonymi serduszkami). Muzyka płynęła wartko tym bardziej, że zrezygnowano z konferansjerki, a poszczególne pozycje programu zgrabnie zapowiadali śpiewający. Był to więc koncert dający wiele radości i rozrywki oraz ciepła tak potrzebnego nam z nawrotem krakowskiej zimy. Jedno atoli mi zakłócało tę miłą aurę – nagłośnienie. Siedziałam blisko głośników. Jestem człekiem starej daty. Jeśli idę do teatru – chcę słuchać aktorów. Gdy idę do opery czy operetki – chcę słyszeć oryginalny śpiew, a nie rezultat pracy realizatora dźwięku, który w niedzielne popołudnie zbyt – jak na mój gust – podbijał wysokie tony, co powodowało ostre brzmienie sopranów w wysokim rejestrze. No ale cóż, mikroporty stały się teraz codziennością. Technika zabija naturalność.
FLETY I OBRAZY

Gdy przeczytałam, że Łukasz Długosz z orkiestrą Filharmonii Krakowskiej grać będzie Koncert G-dur Mozarta, poczułam zawód. Dlaczego znów ten koncert Mozarta? Piękny, ale w wykonaniu tego artysty słuchałam go już wielokroć. A przecież Łukasz Długosz ma w swym repertuarze inne tego typu dzieła, że wspomnę choćby Koncert fletowy Pendereckiego czy Concertino Pawła Kleckiego. Uczucie zawodu minęło jednak, gdy w piątek posłuchałam interpretacji Mozartowskiego koncertu przedstawionej przez Łukasza Długosza i filharmoniczną orkiestrę pod dyrekcją Łukasza Borowicza, interpretacji pełnej wdzięku, elegancji, wycyzelowanej w każdym szczególe. W sztuce naszego wspaniałego flecisty urzeka mnie jego dźwięk – pełny, okrągły, miękki, idealnie wyrównany w całej skali. Jego flet brzmi jak najpiękniejszy głos ludzki, umiejętność filowania dźwięku to podobieństwo jeszcze podkreśla. W piątek Koncert G-dur po prostu „wyśpiewał”. Nie zabrakło też elementów wirtuozowskich. Te w pełni docenić mogliśmy w młodszych od Koncertu G-dur niemal o sto lat „Andante i Rondo” Franza Dopplera na dwa flety i smyczki. Tu Łukaszowi Długoszowi partnerowała żona, również wyborna flecistka, Agata Kielar-Długosz. Okazało się że zgodność artystów dotyczy nie tylko ich życia prywatnego. Na bis zabrzmiał temat z „Misji” Ennia Morricone. To też – jak się okazuje – ulubiony bis Łukasza Długosza. Tym razem zabrzmiał w wersji na dwa flety i smyczki. Po przerwie zanurzyliśmy się w świat barw i nastrojów zmieniających się jak w kalejdoskopie za sprawą „Images” Claude’a Debussy’ego. Tryptyk francuskiego mistrza impresjonizmu rzadko ostatnio gości na filharmonicznej estradzie. Z tym większym zaciekawieniem, a i radością, słuchałam w piątek tej niesłychanie „malarskiej” muzyki. Obrazy wręcz cisnęły się przed oczy. Było to wrażenie tym silniejsze, że Łukasz Borowicz i orkiestra dołożyli wszelkich starań – z powodzeniem! – by prawdziwie malować dźwiękiem. „Gigues” porywała do tańca, „Korowody wiosenne” pulsowały energią, w „Iberii” żywiołowość przeplatała się ze rozedrganą zmysłowością upalnej nocy (wspaniałe „cykady” smyczków). Cóż za cudowna muzyka!
CAŁONOCNE CZUWANIE

Muzyka cerkiewna zawsze wzbudza zainteresowanie swą oryginalnością. Najlepiej słuchać jej w świątynnych wnętrzach których pogłos powoduje odrealnienie głosów ludzkich, nadając ekstatycznym śpiewom niemal metafizyczny wydźwięk. Oczywiście najlepiej też, gdy tę muzykę interpretują chóry cerkiewne posługujące się nieco inną niż u nas w zwyczaju emisją dźwięku. Nie umiem określić na czym ta różnica w wydobyciu dźwięku polega, ale to dzięki niej głosy męskie potrafią schodzić dźwięcznym, miękkim dźwiękiem na sam dół skali. Dzięki niej również głosy żeńskie w największym nawet forte w górnych rejestrach nie brzmią ostro. Dlaczego o tym piszę? Bo wczoraj w sali Filharmonii słuchałam „Całonocnego czuwania” Siergieja Rachmaninowa w wykonaniu Chóru Filharmonii Krakowskiej (przygotowanie Janusz Wierzgacz) pod dyrekcją Michała Klauzy. „Całonocne czuwanie” zajmuje w twórczości Rachmaninowa miejsce szczególne. Kompozytor z jednej strony sięgnął do wielowiekowej tradycji muzyki cerkiewnej, z drugiej – pozostał wierny zbudowanemu już przez lata pracy twórczej indywidualnemu językowi muzycznemu. Połączenie tych dwóch wątków dało wspaniały rezultat. Powstało dzieło poruszające szczerością emocji. W drukowanym programie prof. Małgorzata Janicka-Słysz napisała: „Wyobraźnia muzyczna Rachmaninowa podąża za tekstem słownym”. Podobnie za tekstem podążał w piątek Michał Klauza tworząc interpretację klarowną, żywą, pełną dramatyzmu, łączącą delikatność i intymność modlitwy z potężną deklaracją wiary i uwielbienia Pana. Chór filharmoniczny okazał się niezwykle plastycznym instrumentem. W filharmonicznej sali nie było wprawdzie wspomnianego na wstępie pogłosu. Tym trudniej było chórowi wykonać swe zadanie, ale poradził sobie z nim z powodzeniem. Chwilami też żeńskim głosom brakowało w forte miękkiego i okrągłego brzmienia. Całość była jednak prawdziwie poruszająca. Piękną próbkę „cerkiewnej” emisji dał Krzysztof Wolny intonując dwie początkowe części dzieła. Z radością słuchałam sola Magdaleny Pluty obdarzonej pięknym w barwie, ciepłym mezzosopranem. Po ostatnim akordzie zapanowała w sali cisza. Była nie tylko wyrazem zanurzenia się słuchaczy w muzykę Rachmaninowa. Kolejność poszczególnych modlitw śpiewanych przez chór różniła się od zamieszczonej w drukowanym programie, czekaliśmy więc na finał. Ale po krótkiej chwili nagrodziliśmy wykonawców gorącymi brawami. Zasłużenie!